Pierwsza część
Arie tenorowe dla nowicjuszy
Arie operowe wybrane na koncert w Sorrento, dla nowicjuszy: historie kryjące się za Vesti la giubba, E lucevan le stelle i Nessun dorma.
Zarezerwuj miejsca ↗Arie w skrócie
Aria to solowy utwór zaczerpnięty z opery lub podobnego dzieła scenicznego. Koncert łączy kilka z nich, abyś usłyszał najważniejsze momenty różnych oper podczas jednego spotkania, bez fabuł, które je łączą. Tenor, najwyższy z typowych męskich głosów, ma wiele najsłynniejszych z nich, dlatego trio tenorowe może wypełnić program samymi ariami. Każdy z poniższych utworów jest śpiewany po włosku i każdy istnieje samodzielnie. Opera wykorzystuje także recytatyw — przypominające mowę fragmenty, które niosą akcję między ariami; koncert je pomija i zachowuje melodie.
Vesti la giubba
Pochodzi z „Pajaców", opery Ruggera Leoncavalla, której premiera odbyła się w 1892 roku. Śpiewak wciela się w Cania, wędrownego aktora, który właśnie dowiedział się o zdradzie żony, a mimo to musi założyć błazeński kostium i wystąpić. Aria ta jest obrazem tragicznego błazna — uśmiechniętego na zewnątrz, płaczącego w środku. Tytuł oznacza „wdziej kostium", a angielska wersja nosi często nazwę „On with the Motley". Nagrania Enrica Carusa z 1902, 1904 i 1907 roku należały do najlepiej sprzedających się płyt ery 78 obrotów.
E lucevan le stelle
Należy do „Toski" Giacoma Pucciniego, po raz pierwszy usłyszanej w rzymskim Teatro Costanzi 14 stycznia 1900 roku — dzień później niż planowano z powodu obaw przed zamieszkami. W ostatnim akcie malarz Cavaradossi przebywa w więzieniu, mając godzinę życia. Prosi o możliwość napisania listu do Toski, po czym wspomnienia go ogarniają i list zamienia się w arię: „i gwiazdy świeciły". To jedna z dwóch słynnych arii tej opery, obok „Vissi d'arte" samej Toski.
La donna è mobile
To pieśń Księcia Mantui z „Rigoletta" Verdiego, wystawionego po raz pierwszy w weneckim La Fenice 11 marca 1851 roku, z Raffaelem Miratem w roli Księcia. Tytuł oznacza „kobieta jest zmienna". Verdi wstrzymał ją od śpiewaków i orkiestry aż do kilku godzin przed premierą i zakazał jej gwizdania; podobno już następnego ranka śpiewano ją na ulicach. Trwa zaledwie dwie–trzy minuty, co czyni ją ulubionym popisem tenorów.
Nessun dorma
Pochodzi z ostatniego aktu „Turandot" Pucciniego, która pozostała niedokończona w chwili jego śmierci w 1924 roku, dokończona przez Franco Alfana i wystawiona po raz pierwszy 25 kwietnia 1926 roku. Śpiewa ją książę Kalaf, mówiąc „niech nikt nie śpi". Odpowiedział na trzy zagadki księżniczki, a ona może go stracić, jeśli przed świtem odgadnie jego imię — spodziewa się więc zwycięstwa o poranku. Luciano Pavarotti wyniósł ją daleko poza mury opery po wykonaniu jej na Mistrzostwach Świata w 1990 roku, a później trafiła na najlepiej sprzedające się nagranie klasyczne w historii.
Oddech orkiestrowy
Programy tego rodzaju koncertów obejmują niekiedy utwór instrumentalny, a Intermezzo z „Rycerskości wieśniaczej" Pietra Mascagniego to jeden z tych, które zostały nazwane na cześć koncertu w Sorrento. Opera miała premierę 17 maja 1890 roku w Teatro Costanzi w Rzymie. Od 1893 roku często wystawia się ją razem z „Pajacami" jako podwójny spektakl, nazywany poufale „Cav and Pag", tak że pierwsza część koncertu cicho nawiązuje do słynnego wieczoru w operze.
Granada i inne wymienione utwory
Granada, autorstwa meksykańskiego kompozytora Agustína Lary, pochodzi z 1932 roku i opowiada o hiszpańskim mieście; to popisowy utwór José Carrerasa i jedyna pieśń, którą wszyscy trzej pierwotni Trzej Tenorzy śpiewali solo podczas różnych koncertów. Nel blu dipinto di blu i Con te partirò to późniejsze utwory, związane z Domenico Modugno i Andreą Bocellim. Program może je zawierać obok powyższych arii, a obie są słynne: Nel blu dipinto di blu, znana jako Volare, zwyciężyła w Sanremo w 1958 roku i zajęła trzecie miejsce na Eurowizji, a Con te partirò po raz pierwszy zaśpiewał Bocelli w Sanremo w 1995 roku.
Źródła